Dit weekend namen Alex, Peter, Loet, Bas en Theo deel aan de EuroContest wedstrijd in Herten. 
Herten ligt niet zo heel ver over de grens en is eigenlijk vanaf elk plekje in Nederland niet verder dan zo'n 250km rijden. Best te doen dus. Dit is even een tip voor iedereen die volgend jaar ook eens een wedstrijd over de grens wil vliegen. 

Het deelnemersveld in Herten was goed bezet. Deze wedstrijd telt mee voor de WK kwalificatie voor de Duitsers vandaar. Zaterdagochtend vroeg om half negen al was de briefing. Er werd gevlogen in 4 groepen en het plan was om deze dag zoveel mogelijk taken te vliegen aangezien er voor de zondagochtend regen voorspeld werd. Rond negen uur werd er gestart en tussen de taken door was weinig tijd om te wisselen in de rol van timer en vlieger. Direct na de 30 sec. landingsvenster begon preperation-time al van 2 minuten. Dit zorgde ervoor dat ik bij de AULD taak 8 sec voor de start het veld in liep. Later op de dag is er 30sec extra voorbereidingstijd gegeven. 

Het veld in Herten ligt op een lichte verhoging en op 100 meter noordelijk staat een 91meter hoge windmolen. 100 meter naar het westen een stevige bosrand. Beide objecten zouden gedurende deze wedstrijd een rol spelen. Het weer op de zaterdag zag er prima uit. De temperatuur was zo aangenaam dat zelf de korte broek uit de tas kon. De wind was wisselend en als de bel net voorbij kwam gevaarlijk sterk. Gedurende de dag draaide hij van west naar noord. Dus in het begin een vallende wind op het veld door de bosrand en later werd er richting de windmolen gestart en gevlogen. 
Verder waren de omstandigheden zeer bijzonder. Stevige bellen die na 2 slagen ineens verdwenen, enorme daalgebieden waar geen eind aan leek te komen, en toch ook wel grote bellen die eenvoudig uit te draaien waren. Wel goed opletten om tijdig terug te steken want zoals al eerder gezegd kwam er een stevige wind achter zo'n bel voorbij en het daalgebied wat erbij hoorde heeft heel wat piloten een buitenlanding bezorgd. 
Dit weertype heeft voor een buitenstaander vast komische momenten gegeven. In het Nederlandse kamp wat dit weekend een Belgisch tintje had omdat we  Peter Cuypers  in ons kamp hadden opgenomen werd heel wat geklaagd, vol onbegrip de taak nabesproken, ballast gewisseld, gemopperd, afgesteld, geplakt en gelachen. Hebben wij Nederlanders de naam nuchter te zijn was het dit keer "onze" belg Peter die het allemaal gelaten over zich heen liet komen. Amai :) 

Mijn zenuwen die ik altijd heb bij een wedstrijd verdwenen als sneeuw voor de zon omdat ik na 4 taken er zo slecht voor stond dat het alleen maar beter kon. Denk je een stukje te kunnen vliegen sta je met 56% op het scorebord. Bas klaagde ook maar dat doet hij altijd als het goed gaat.  Peter kan heerlijk mopperen met een glimlach en Loet geeft overal een vrolijke draai aan. Alex is diegene die alles analyseert en de theorieën loslaat op de Twister 2. 

Aan het einde van de middag draaide de wind 90 graden en werd er richting de windmolen gestart. Hoog starten en in het begin kon je dan lekker achter en naast de wieken blijven hangen. Het was moeilijk inschatten hoever je nog van die bladen af zat. Sommigen vlogen wel angstvallig ver naar voren. De garantie op lift verdween vrij snel op die plek. Een taak laten moest je toch echt weer mee draaien op een bel die voorbij kwam om de 3 minuten vol te vliegen. 

Helle kookte alleen voor Loet een heerlijk potje waardoor wij genoodzaakt werden elders een warme maaltijd te zoeken. De grill op het veld sprak niemand van ons aan. Op een kleine loopafstand vanaf het veld wist Peter een Duitse biertent waar we lekker konden eten voor weinig. En het was lekker.
Terug op het veld doken we allemaal onze tent in.  Loet en Helle hebben tot in de late uurtjes nog wat anti-vries tot zich genomen. Van alle drank wat voorbij kwam kon Loet zich veel niet meer herinneren de volgende dag. 

Zondagochtend was het weer geheel anders. De wind was nu oostelijk en stond vol op de bosrand. Het was ook koud. Ik vond onder een stoel in de auto nog een wintermuts en was blij dat die er lag. De eerste taak "last flight 5min max" werd eigenlijk door iedereen wel gehaald hangend boven de bomenrij. Ondanks dat het met 12 kisten best druk was daar was er geen midair. Wel verdween er een paar in de bomen.
De 5x2 taak leek zo eenvoudig te worden met deze condities. Gooien, naar achteren en 2 minuten hangen. Op 1 moment was er echter zoveel dalen dat je bij het steken naar de bosrand al zoveel hoogte verloor dat je niet vergenoeg naar achter kon komen. Zowel Peter als ik lieten daar weer wat liggen. De laatste ronde werd bij de eerste groep afgebroken vanwege de regen en dat was het einde van de wedstrijd. Het bleef te lang regenen. 

Franzisk Muschler verloor in de laatste taak zijn Kisal in de bomen. Franzisk is de zoon van, en met zijn leeftijd een zeer goede vlieger. Dit jochie, ik schat hem een jaar of 10, gooit nog niet zo hoog maar zijn vliegen is prima. Maar goed, zijn kist hing hoog in een beuk waar niet in te klimmen was. Met een tractor een staalkabel werd er geprobeerd aan de boom te schudden in de hoop dat hij er uit zou vallen. Helaas.
Spontaan zijn Achim Streit en Ralf Mittelbach met de pet rond gegaan zodat deze jongen een nieuwe kist kon kopen. Met 305 euro aan ingezameld geld wordt er nu een nieuwe Kisal geleverd. Frans Muschler was duidelijk onder de indruk van deze aktie. 

Dan nu de uitslag. Wie had het beste gevlogen of het minst slecht. Alle deelnemers kregen naast een oorkonde ook een bos asperges. Een groente welke daar veel verbouwd wordt.

1. Alex Hoekstra    100%
2. Stephan Herrig 98,30%
3. Roland Börder 97,46%
5. Bas Breijer 95,61%
7. Peter Aanen 95,13%
8. Loet Wakkerman 93,07%
30. Theo Schoorl 76,87%
35. Peter Cuypers 67,58%